Najbardziej ikoniczne postacie Jin Yonga: Kompletna przewodnik po największej obsadzie wuxia
Niewiele uniwersów literackich może pochwalić się tak żywym, moralnie złożonym i kulturowo rezonującym zestawem postaci jak te stworzone przez 金庸 (Jīn Yōng). W czternastu powieściach napisanych między 1955 a 1972 rokiem, ten mistrz opowieści zasiedlił 江湖 (jiānghú) — świat sztuk walki — setkami niezapomnianych postaci: bohaterami, którzy co chwila zaczynają wątpić w siebie, łotrami, którzy zmuszają cię do zastanowienia się nad swoimi lojalnościami, oraz kochankami, których złamane serca echo się przez dekady. Niezależnie od tego, czy spędziłeś lata debatując, czy 郭靖 (Guō Jìng) mógł pokonać 杨过 (Yáng Guò), czy dopiero zaczynasz swoją podróż w świat fikcji wuxia, ten przewodnik jest twoim ostatecznym towarzyszem po postaciach, które uczyniły Jin Yonga najbardziej poczytnym autorem literatury chińskojęzycznej w historii.
---Ewolucja protagonistów Jin Yonga
Aby zrozumieć postacie Jin Yonga, musisz zrozumieć, że jako pisarz nigdy nie stał w miejscu. Jego protagonisci ewoluowali dramatycznie w trakcie jego kariery, odzwierciedlając jego coraz głębsze zaangażowanie w filozofię konfucjanizmu, taoizmu, buddyzmu oraz nieuporządkowane realia historii Chin.
Jego najwcześniejsi bohaterowie, tacy jak 陈家洛 (Chén Jiālǒ) z 书剑恩仇录 (Shū Jiàn Ēn Chóu Lù), "Księga i Miecz", należą zdecydowanie do tradycyjnego archetypu 侠客 (xiákè): szlachetnie urodzeni, idealistyczni, walczący przeciwko manchu. Chen jest przystojny, utalentowany i fundamentalnie przyzwoity — ale jest również do pewnego stopnia nieudacznikiem. Jego niezdolność do zrównoważenia osobistej miłości z politycznym obowiązkiem kosztuje go wszystko, a Jin Yong nigdy mu nie odpuszcza. Ta gotowość do pozwolenia bohaterom na niepowodzenia była radykalna.
W chwili, gdy Jin Yong napisał 郭靖 (Guō Jìng) w 射雕英雄传 (Shè Diāo Yīngxióng Zhuàn), "Legenda o bohaterach sokoła", stworzył swojego najbardziej ukochanego moralnego wzorca. Guo Jing jest powolny, szczery i nie jest naturalnie uzdolniony — odnosi sukcesy dzięki czystej determinacji i niezłomnej morala. Uosabia konfucjański ideal 仁 (rén), dobroci, z niemal bolesną szczerością. Ale Jin Yong komplikuje nawet tego wzorca: lojalność Guo Jinga wobec dynastii Song oznacza obronę skorumpowanego, upadającego państwa. Czy jest bohaterem, gdy umiera za przegraną sprawę?
Potem nastał zwrot. 杨过 (Yáng Guò) w 神雕侠侣 (Shén Diāo Xiá Lǚ), "Powrót bohaterów sokoła", jest duchowym antonimem Guo Jinga — buntowniczy, zgorzkniały, romantycznie transgresyjny w swojej miłości do swojej nauczycielki 小龙女 (Xiǎo Lóngnǚ). Yang Guo to pierwszy naprawdę nowoczesny protagonista Jin Yonga: mężczyzna ukształtowany przez traumę, kierowany emocjami, obojętny na konwencje. Jego droga od wkurzonego sieroty do transcendentalnego bohatera to jedna z wielkich podróży postaci w literaturze chińskiej.
Ale prawdziwa rewolucja przyszła z 韦小宝 (Wéi Xiǎobǎo), ostatnim i najbardziej śmiałym z bohaterów Jin Yonga w 鹿鼎记 (Lù Dǐng Jì), "Ciele i Kocioł". Wei Xiaobao nie potrafi walczyć. Ciągle kłamie. Przekupuje, schlebia i potyka się przez dwór Qing z radosną moralną elastycznością. Jest, co zamierza, antybohaterem antybohaterów — komiczną dekonstrukcją każdej konwencji wuxia, którą Jin Yong budował przez dwadzieścia lat. Ewolucja od Chen Jialuo do Wei Xiaobao śledzi filozoficzną podróż od idealizmu przez złożoność do rodzaj śmiejącego się, trzeźwego nihilizmu na temat samej natury bohaterstwa.
---